luister hier naar het radio interview met BNN's programma LUST, uitgezonden februari 2012

Toen ik nog een jong meisje was, wist ik het zeker. Ik zou later trouwen, en wel 5 kinderen krijgen. Dat was het plan. Tijdens mijn studietijd had ik mijn plan drastisch bijgesteld, de gedachte alleen al,  met een en dezelfde man in een huis, de dagelijkse sleur van het gezinsleven.... nog even niet! De wereld moest eerst even worden ontdekt en de studie was belangrijk.

Mede door de invloed van een aantal persoonlijke omstandigheden vond het afstuderen later plaats dan gepland. Inmiddels had ik al vaak nagedacht over het krijgen van kinderen. Wat nou als ik geen man zou tegenkomen? Dan zou ik geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn van die mensen die dan lekker bot roepen, jammer dan, zo is het leven. Dat soort types kan ik wel iets doen. Wie zijn zij om voor jou te beslissen, laat staan jouw gevoelsleven te bepalen?

Ik was inmiddels 30. Altijd had ik met mezelf afgesproken, mijn eerste kind komt op deze wereld voor ik 30 ben. Dat is niet gelukt. Hier en daar had ik gesprekken gevoerd met goede vrienden. Ik had uitgezocht wat de regels zijn als je een kind wilt adopteren, of als je pleegouder wilt worden. Dat had ik ook gewild, als mijn kinderwens niet vervuld had kunnen worden om een eigen kind te mogen krijgen. Maar het leek mij persoonlijk ondraaglijk om jaren in een procedure te moeten zitten om aan alle eisen te voldoen, en vervolgens van die mensen bij je thuis te krijgen die voor jou gaan bepalen of je wel een goede ouder kunt zijn. Dat is niets voor mij.

Vanaf mijn 30e, dacht ik ieder jaar dat ik nu toch wel een man zou tegenkomen met wie ik samen oud zou worden (het plan daartoe in ieder geval) en kinderen zou krijgen. Om me heen kregen vriendinnen kinderen. Goedbedoelde opmerkingen werden met enige regelmaat geplaatst. 'Ach joh, maak je niet druk, je bent lief, mooi, slim, je ontmoet ongetwijfeld een leuke man!'. Maar die man kwam niet voorbij. 'Als je zo graag kinderen wil, ga je toch lekker de kroeg in, one night stand en hupsakee.' Mijn antwoord was dan steevast: 'Zou jij dat doen?'.  'Nee', zeiden ze dan.

Ondertussen was het weer gezegd. Mensen kwetsen niet vaak bewust, maar je wordt zeker geraakt door dat soort opmerkingen. Omdat je met jezelf in een emotioneel debat zit over je kinderwens, komen die opmerkingen extra hard aan.

Na lang wikken en wegen vielen voor mij de opties adoptie, pleegouder, een goede vriend als vaderfiguur en een 'avondje kroeg' af. Als ik dan er voor zou gaan, dan via de medische weg. Helaas kun je niet overal terecht voor sperma van een donor, in bijna alle ziekenhuizen is dat gereserveerd voor stellen die geen kinderen kunnen krijgen. Een vrouw alleen telt niet mee.

Er zijn klinieken waar je terecht kunt voor donorsperma. Omdat de wet is aangepast en er niet meer anoniem gedoneerd kan worden, is het aantal donoren enorm gedaald. Grote voordeel van deze manier is dat je kind later, indien gewenst, informatie kan opvragen over de biologische vader. Het sperma is 'goedgekeurd voor gebruik' door de kliniek (donoren zijn gescreend op erfelijke ziektes, kwaliteit van het sperma. Meer info via onze links pagina).

Dat scheelt al de helft. Als het zwanger worden niet 1-2-3 lukt, kan dat dus zeer waarschijnlijk niet aan de man liggen. De geboorteklinieken werken met wachtlijsten. Het heeft in mijn geval een jaar geduurd voor ik aan de beurt was. In de kliniek volgt een intake gesprek. Hier kun je aangeven waarom je graag op deze manier een kind zou willen en krijg je advies en raad bij je keuze. Daarnaast krijg je informatie over de kans van slagen en de werkwijze van de kliniek.

Inmiddels was ik 36 en de biologische klok tikte zo hard dat ik voor mezelf een knoop moest doorhakken.  Aan de ene kant had ik een utopisch beeld, dat het dan wel zou lukken net op het laatste moment, als ik 41 was. Niet gehinderd door enige kennis van zwanger zijn op hogere leeftijd, bijkomende eventuele risico's en andere problematiek dacht ik zeer naief dat het dan zo maar moest gaan. Tot ik bij de gynaecoloog kwam – ik had menstruatieklachten – die endometriose constateerde en mij adviseerde zeker niet te wachten tot ik 40 was, omdat mijn kansen tegen die tijd  verkeken zouden zijn. Als ik iets met mijn kinderwens wilde moest ik daar nu gelijk mee aan de slag. Ik vergeet het nooit, hij zei, “Fiets 'm erin!”. Je kunt je natuurlijk druk maken over het feit of een arts dat mag zeggen maar het heeft mij getriggerd om een beslissing te nemen. Ik schreef me in bij de geboortekliniek en begon op een rijtje te zetten wat het allemaal met zich mee zou brengen, een kind in je leven, op emotioneel, praktisch, financieel, sociaal en maatschappelijk vlak.

Na een jaar was het zover – mijn verjaardagscadeautje was de mededeling dat er een 'match' was gevonden, mijn kerstcadeautje de mededeling dat ik na de eerstvolgende cyclus kon gaan starten.

Het wonder is geschied – ik was na 1 IUI behandeling zwanger. Waarom het zo voorspoedig is gelopen doet er niet toe. Ik was zelf gezond, het juiste moment was uitgerekend en mijn wens was heel groot, ik was er helemaal op gefocused.

Na 2 weken ging ik bij mijn huisarts een zwangerschapstest doen. Positief! Ik kon mijn geluk niet op.

Tussen Sinterklaas en Kerst werd mijn zoontje geboren, in goede gezondheid. Een mooier cadeau kon ik me niet bedenken. Wat een geluk!